Bir Cezaevinde , Tecritteki Adamın Mektupları

Senin adını

Kol saatimin kayısına tırnağımla kazıdım

Malum ya,bulunduğum yerde

Ne sapı sedefli bir çakı var

Bizlere âlâti-katia verilmez

Ne de başı bulutlarda bir çınar

Belki avluda bir ağaç bulunur ama

Gökyüzünü başımın üstünde görmek

Bana yasak

Burası benden başka kaç insanın evidir

Bilmiyorum

Ben bir başıma onlardan uzağım

Hep birlikte onlar benden uzak

Bana kendimden başkasıyla konuşmak

Yasak

Ben de kendi kendimle konuşuyorum

Fakat çok can sıkıcı bulduğumdan sohbetimi

Şarkı söylüyorum karıcığım

Hem, ne dersin

O berbat,ayarsız sesim

Öyle bir dokunuyor ki içime

Yüreğim parçalanıyor

Ve tıpkı o eski

Acıklı hikâyelerdeki

Yalnayak,karlı yollara düşmüş

Yetim bir çocuk gibi bu yürek

Mavi gözleri ıslak

Kırmızı,küçücük burnunu çekerek

Senin bağrına sokulmak istiyor

Yüzümü kızartmıyor benim

Onun bu an böyle zayıf

Böyle hodbin böyle sadece insan oluşu

Belki bu hâlin

Fizyolojik,psikolojik filân izahı vardır

Belki de sebep buna bana aylardır

Kendi sesimden başka insan sesi duyurmayan

Bu demirli pencere

Bu toprak testi

Bu dört duvardır

Saat beş,karıcığım

Dışarda susuzluğu acayip fısıltısı toprak damı

Ve sonsuzluğun ortasında kımıldanmadan duran

Bir sakat ve şişka atıyla

Yani,kederden çıldırtmak için içerdeki adamı

Dışarda bütün ustalığı,bütün takım taklavatıyla

Ağaçsız boşluğa kıpkızıl inmekte bir bozkır akşamı

Bugün de apansız gece olacaktır

Bir ışık dolaşacak yanında sakat,şişka atın

Ve şimdi karşımda haşin bir erkek oluşu gibi yatan

Bu ümitsiz tabiatın

Ağaçsız boşluğuna bir anda yıldızlar dolacaktır.

Yine o malum sonuna erdik demektir işin

Yani bugün de mükellef bir daussıla için

Yine her şey yerli yerinde işte,her şey tamam

Ben ben içerdeki adam

Yine mutad hünerimi göstereceğim

Ve çocukluk günlerimin ince şazıyla

Suzinâk makamından bir şarkı ağzıyla

Yine billâhi kahredecek dili nâsâdimi

Seni böyle uzak

Seni dumanlı,eğri bir aynadan seyreder gibi

Kafamın içinde duymak.